فرمان تشکیل سازمان بسیج را آیت‌الله خمینی در پنجم آذر ماه ۱۳۵۸ صادر کرد. حدود یک سال بعد، این تشکیلات با تایید مجلس شورای اسلامی رسما و به عنوان زیر مجموعه سپاه پاسداران موجودیت یافت. با تغییر و تحولاتی که در سه سال گذشته در ساختار سپاه به وجود آمد، سازمان بسیج نیز دستخوش دگرگونی‌هایی شد.

“تنزل بسیج به حزب سیاسی”

فرماندهی بسیج پیش از انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری به حسین طائب، یکی از نزدیکان محمود احمدی‌نژاد سپرده شد که مدتی معاون هماهنگ‌کننده دفتر رهبر جمهوری اسلامی بود. طائب پیش‌تر نیز فرمانده حفاظت اطلاعات سپاه بوده است.

او از سوی برخی از اصلاح‌طلبان متهم است که در سازماندهی نیروهای لباس شخصی و بازجویی و شکنجه معترضان نقشی اصلی بر عهده دارد. طائب پس از انتخابات جای خود را به سردار محمدرضا نقدی داد.

خبرها و گزارش‌های فراوانی حکایت از دخالت موثر نیروهای سپاه و بسیج در چند انتخابات اخیر می‌کنند. از این نیروها به عنوان “حزب پادگانی” نام برده می‌شود که می‌کوشند به گونه‌ای سازمان یافته نتیجه‌ی انتخابات را به سود کاندیدای مورد نظر خود تغییر دهند.

ظاهرا با توجه به همین نقش است که میرحسین موسوی در پانزدهمین بیانیه خود که چهارم آذر ماه منتشر شد “تنزل بسیج تا حد یک حزب سیاسی” را مایه افسوس خوانده است.

اولویت بسیج، “مقابله با جنگ نرم”

همزمان با سالروز تاسیس بسیج، از ضرورت تجدید سازمان این نیرو سخن در میان است. فرمانده بسیج چهارشنبه شب در گفتگوی خبری ویژه‌ی سیمای جمهوری اسلامی گفت که در ساختار جدید، داوطلبان علاقمند به فعالیت نظامی به نیروی زمینی سپاه سپرده می‌شوند «تا بسیج با فراغت بال بیشتری در عرصه‌های مهم دیگر وارد شود». او در مورد جزییات این تغییرات و “عرصه‌های مهم” توضیح دقیق‌تری نداد، اما از مردم خواست «ایده‌ها و نظرات خود را برای ارتقا و تحول در این نهاد» ارائه دهند.

به رغم ابهام سخنان نقدی، آیت‌الله خامنه‌ای روز چهارشنبه تصویر روشن‌تری از نقش و وظیفه بسیج در شرایط حاضر ترسیم کرد. او در جمع بسیجیان، مقابله با “جنگ نرم” دشمن را “اولویت اصلی امروز” خواند.

رهبر جمهوری اسلامی، حوادث پس از انتخابات را نمونه‌ای از جنگ نرم برشمرد که توسط دشمن خارجی برنامه‌ریزی شده و از سوی “خودفروختگان” داخلی حمایت و اجرا می‌شود.

در روزهای اخیر نقش بسیج در مقابله با آنچه جنگ نرم خوانده می‌شود در سخنان اغلب فرماندهان سپاه و بسیج نیز تکرار می‌شود.

فتنه‌ای که ریشه کن شد و نشد!

پایگاه خبری سپاه پاسداران، چهارم آذر ماه از قول سردار محسن کاظمینی، معاون عملیات کل سپاه در مراسم تجلیل از بسیجیان نمونه سازمان زندان‌ها، نوشت: «استفاده از تعبیر “جنگ نرم ” [توسط آیت‌الله خامنه‌ای] از این تهاجم تازگی دارد و متأسفانه بسیاری از مسئولان متوجه نشدند که ما در جنگ هستیم».

کاظمینی این جنگ را جنگی بسیار سخت‌تر و پیچیده‌تر از جنگ‌های گذشته می‌خواند و می‌افزاید: «ما در خرداد ماه و اوایل تیر، در این فکر بودیم که این حادثه چه حادثه‌ای است که مقام معظم رهبری آن را فتنه عمیق دانستند».

کاظمینی در ادامه گفت: «در این فتنه، همه ضد انقلاب از منافقین، گروه‌های چپ کمونیستی و گروه‌هایی که بعد از انقلاب خود را خط امامی معرفی کردند ولی در ادامه از آن خط جدا شدند گرفته، تا رسانه‌های خارجی و دشمنان ظاهری مانند آمریکا و انگلیس شرکت کردند».

به گفته کاظمینی، «بعد از انتخابات با اشراف اطلاعاتی، مسئولان نظام می‌فهمند که طرح‌ریزی این اتفاقات به ۲ سال قبل برمی‌گردد.»

معاون عملیات سپاه به بسیجیان هشدار داد که فتنه ریشه‌کن نشده است. محمدعلی جعفری فرمانده کل سپاه ۲۳ آبان ماه گفته بود: «رهبری از اقدامات بسیج و سپاه در فرونشاندن آتش فتنه، تقدیر کرده‌اند».

اختلاف بر سر انگلیسی یا آمریکایی خواندن قاتل ندا

فرماندهان نظامی همچون بسیاری از سران جمهوری اسلامی ادعا می‌کنند ناآرامی‌های پس از انتخابات ۲۲ خرداد و اعتراض به نتایج اعلام شده آن، از مدت‌ها پیش توسط “دشمنان خارجی” برنامه ریزی شده بود. اما در مورد چند و چون این برنامه­ریزی­ها همیشه اتفاق نظر وجود ندارد.

یکی از نمونه‌های این اختلاف، به ماجرای کشته شدن ندا آقا سلطان مربوط می‌شود. مسئولان جمهوری اسلامی مدعی هستند نقشه‌ی این قتل توسط خارجیان ریخته شده تا با انعکاس خبر آن در رسانه‌ها چهره‌ی رژیم مخدوش شود.

آرش حجازی، پزشک، نویسنده و ناشر، اتفاقا شاهد این قتل بود و پس از شرح مشاهداتش مجبور به ترک ایران و اقامت در انگلیس شد. از آن زمان سازمان‌های جاسوسی انگلیس از سوی مقامات ایرانی طراح این قتل معرفی می‌شوند.

بیستم آبان ماه عده‌ای از زنان بسیجی مقابل سفارت انگلیس جمع شدند و خواستار بازپس فرستادن آرش حجازی به عنوان قاتل ندا آقا سلطان شدند. ده روز بعد از این تظاهرات، محمدرضا نقدی، فرمانده این بسیجیان در مورد ماجرا مدعی شد «شخصی از آمریکا خانمی را در جریان اغتشاشات اخیر تهران به قتل می‌رساند و رسانه‌های غربی فریاد می‌‌زنند قاتل او حکومت ایران است».

نقدی که مهرماه امسال از سوی آیت‌الله خامنه‌ای به فرماندهی بسیج منصوب شده، این سخنان را در همایش “پرچمداران بصیرت” در حوزه علمیه قم ایراد کرد.

بسیج، “در بوته تاریک‌ترین شبهه‌ها و فتنه‌ها”

میرحسین موسوی در سخنرانی‌ها و بیانیه‌های خود بارها نسبت دادن جنبش اعتراضی مردم به بیگانگان را دروغی بزرگ خوانده است.

محمد خاتمی نیز چند روز پیش نسبت به پیامد نادیده گرفتن اعتراض‌های مردمی به سران حکومت هشدار داد و از انداختن مسئولیت حوادث پس از انتخابات به گردن “دشمنان و بیگانگان” به شدت انتقاد کرد.

موسوی در پیامی که به مناسبت روز بسیج خطاب به بسیجیان منتشر کرد به بررسی این پرسش پرداخت که «بسیج چه بود، چه هست و چه باید باشد؟»

میرحسین موسوی در پیام خود می‌نویسد: «نسل جدیدی که بسیجی نامیده می‌شود، امروز در بوته تاریک‌ترین شبهه‌ها و فتنه‌ها قرار دارد.» او به کسانی اشاره می‌کند که «بسیج را ماشینی سرکوبگر می‌‌خواهند برای زدن و گرفتن و آزار و حتی قتل انسان‌هایی که تنها جرمشان دعوت به دادگری است».

موسوی با بیان این که «قرار نبود بسیج به دستگاهی تبدیل شود که اختیار انتخاب و آزادی رای را از مردم بستاند» از بسیجیان می‌خواهد به خواست “اقلیت اقتدارطلب”ی که خواهان ترساندن مردم است تمکین نکنند و به “دستگاهی بی‌نیت” تبدیل نشوند «که بفرموده چشمانش را می‌بندد و دست ‌و پای خواهران و برادرانش را می‌شکند»

به گزارش تابناک، ولادیمیر یفسییف کارمند ارشد علمی بنیاد اقتصاد جهانی و روابط بین الملل آکادمی علوم روسیه در مورد آخرین رزمایش پدافند هوایی ایران که با شرکت نیروی هوایی سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی و نیز مشارکت نیروهای بسیج و پلیس صورت گرفته، گفته است : ایرانی ها موشک های چینی را به اسم خود جا می زنند و هنوز هم از سیستم های دفاعی زمان شاه استفاده می کنند.

این کارشناس ارشد روسی سپس گفته است که پدافند هوایی ایران بسیار فرسوده است و عمدتاً شامل سیستم دفاع موشکی “تورم- ام یک” است که تنها قادر به دفاع در فاصلۀ بیست کیلومتری است و به همین دلیل برای دفاعی موضعی به کار می رود.

این کارمند ارشد نظامی روسیه تلویحاً گفته است که ایران هیچ سیستم دفاعی برای محافظت از خاک خود به ویژه در مقابل حملات احتمالی اسرائیل ندارد. بدتر حتا با اتکا به پدافندهای تورم- ام ایران قادر به محافظت از تأسیسات اتمی خود نیست.

تابناک در ادامۀ گزارش خود به نقل از ولادیمیر یفسییف، رزمایش اخیر ایران را تبلیغاتی صرف توصیف کرده که تنها می کوشد وانمود کند که این کشور ابزاری برای دفاع از خود دارد.

اما، آیا مقامات روسیه در تحلیل وضعیت دفاع هوایی ایران مبالغه کرده اند یا واقعیت را بیان نموده اند؟

در پاسخ به این پرسش، رضا تقی زاده، استاد دانشگاه در انگلستان می گوید :

رضا تقی زاده : خیر روسیه مبالغه نکرده، بلکه عین واقعیت را گفته است. در هر حال این کشور تأمین کننده سلاح مورد نیاز ایران است و می داند از چه سخن می گوید. شواهد این واقعیت را مردم ایران در اواخر جنگ ایران و عراق به یاد دارند. بعد از آن جنگ ایران حتا فرصت تعمیر نیروی هوایی خود را نیافت و این در حالی است که این نیرو از آن زمان بیست سال پیرتر و فرسوده تر شده است. در آن روزها، هواپیماهای نسبتاً عقب مانده تر عراقی بدون نگرانی تا تهران می آمدند و برمی گشتند.

هواپیماهای اسرائیلی از انواع به مراتب پیشرفته تری هستند و قادرند بدون هیچ مانعی وارد آسمان ایران شوند.

واقعیت این است که سیستم رادار و بدنۀ اصلی نیروی هوایی ایران متعلق به قبل از انقلاب است. در پی تحریم هایی که علیه ایران بعد از انقلاب تحمیل شد، این کشور دفاع هوایی خود را  از واحدهای پرندۀ نیروی هوایی به واحدهای موشکی منتقل کرد با حفظ سیستم رادار کهنه و قدیمی گذشته. بنابراین، ردیابی هواپیماهای نفوذی و مقابله با آنها با هواپیماهای فرسودۀ قدیمی بسیار دشوار به نظر می رسد.

ناوگان نیروی هوایی ایران مرکب از کمی بیش از صد فروند هواپیمای از رده خارج شدۀ چهل سال پیش است که حتا عقب مانده ترین کشورها هم از بیست سال پیش آنها را از نیروهای هوایی خود خارج کرده اند

WASHINGTON, Nov. 27 (Xinhua) — The United States issued a stern warning to Iran on Friday, saying that “time is running out” for Tehran to cooperate on the nuclear issue.

“Our patience and that of the international community is limited, and time is running out,” White House spokesman Robert Gibbs said in a formal response to a resolution adopted by the International Atomic Energy Agency earlier Friday. ”If Iran refuses to meet its obligations, then it will be responsible for its own growing isolation and the consequences,” Gibbs said.

The IAEA Board of Governors passed the resolution during a meeting in Vienna, calling for the “full cooperation” of Iran to clarify all outstanding issues involving its nuclear program.

It was reported that the resolution required Iran to stop construction on nuclear facilities in Qom.

Shortly after the adoption of the resolution, an anonymous official from the State Department welcomed the IAEA resolution, describing the move as “significant.”

Friday’s action was the IAEA’s first adoption of a resolution against Iran since February 2006.

این روز ها برخی از هم میهنان در برابر این همه بیداد و قساوت و تجاوز و خونریزی که نظام اسلامی به نام دین و اسلام در حق مردم نجیب ایران روا داشته و می دارد، طاقتشان طاق شده و خون شان به جوش آمده و وسوسه شده و می شوند تا های را با هوی و خشونت را با خشونت و خون را با خون پاسخ دهند. و به گمان این که حاکمان جمهوری اسلامی جز سیاست چشم در برابر چشم سیاست دیگری سرشان نمی شود و روش دیگری را نمی شناسند، میل دارند گام در میدانی بگذارند که استراتژیست های حکومت اسلامی از همان آغاز مبارزه جنبش سبز کوشش کرده اند که جوانان کم حوصله و نابردبار را به آن سو بکشانند. و برای تشویق جوانان گاهی نیز با کمک گرفتن از عوامل و مزدوران خود که به لباس و هیئت جنبش سبزی ها در آمده، و ماموریت دارند با شعار ها و اعمال و رفتارشان جوی به وجود آورند، تا جوانان احساساتی و پاک اندیش را به وادی خشونت و نفرت بکشانند و بدین ترتیب دست سرکوبگران را برای سرکوب و خشونت بیشتر باز کنند و کشت و کشتار مردم و بگیر و ببند آنان را توجیه پذیر سازند. خوشبختانه تا همین اکنون، گردانندگان پشت صحنه تیرشان به سنگ خورده و جز رسوایی و ننگ بهره ای نبرده اند.

برای تحلیل رخداد های پس از انتخابات و پیش از آن بهتر است کمی به گذشته بر گردیم و ببینیم مردم در چه موقعیتی بودند و موضع حاکمان در برابر مردم چگونه بود؟ آیا نظام جمهوری اسلامی و سردمداران آن و دست اندر کاران و مسئولان دولتی نوکر مردم و در خدمت مردم و در فکر استقلال کشور و آبادانی این سرزمین اهورایی بوده اند؟ و به قانون اساسی که ثمره درد و رنج هزاران مبارز و خون شهیدان این مردم بوده احترام می گذاشته اند؟ و به آن عمل می کرده اند؟ و خشونت و  بیداد در روش و منش آنان جایی نداشته؟ و نشانی از دروغ، دزدی و رشوه خواری و پارتی بازی و رانت خواری نبوده است؟ و مردم در برابر حاکمان دچار لکنت نمی شدند و دست و پای خود را گم نمی کردند؟ و دادگستری کانون دادخواهی بوده یا اهرمی برای بیدادگری و تقویت نظام جور وستم؟ همه شهروندان ایرانی از نظر نظام خودی بوده اند؟ و تفاوتی میان ترک و کرد و بلوچ و عرب و ترکمن و فارس و زن و مرد و روحانی و غیر روحانی و نظامی و غیر نظامی  و پاسدار و یسیجی  و غیر پاسدار و غیر بسیجی  وجود نداشته است؟

آیا پیش از انتخابات هیچ خونی به ناحق ریخته نشده و هیچ ناحقی حق، هیج ناراستی راست و هیچ بیدادی داد و هیچ خودی ای ناخودی نشده است؟ آیا در هیچ انتخاباتی تقلب صورت نگرفته و با جابجایی رای ها جای و مرتبه نامزد های انتخاباتی را جا به جا نکرده بودند؟ آیا شورای نگهبان همیشه بر اساس قانون عمل کرده و مو را از ماست بیرون کشیده بود تا حق کسی پامال نشود؟ و همه رای دهندگان به بی طرفی و عدالت شورای نگهبان و وزارت کشور و مجریان و ناظران انتخابات، آفرین گفته و کار آنان را ستوده و تایید کرده بودند؟ پیش از انتخابات سفره مردم رنگین و خیالشان از نظر کار و درآمد آسوده و امنیت و دوستی در کشور برقرار و رابطه دولت و ملت در حد آرمانی و صلح و صفای اسلامی حاکم بر روابط انسان ها بود؟ و گرگ و میش از یگ آبشخور آب می خوردند.؟ و آیا ما موج سبزی ها با آگاهی از این همه نعمت با همه توان و آرزو هایمان آمده بودیم تا با رای خویش این بهشت روی زمین را تقویت کنیم و به پایداریش رای دهیم؟ آیا این نظام از دید اسلامی و ازنظر فرهنگی و از منظر روابط اجتماعی و ازبعد اقتصادی و رفاه اجتماعی و از جنبه انسانی کوچکترین ایرادی نداشت؟ و می شد از آن ایرادی گرفت و برچسبی نادرست بر آن زد؟

آیا مردم به سر سران حکومتی  (چون جنتی، مصباح،  محمد یزدی و احمد خاتمی و اژه ای و طائب و رادان و سعید واجبی خور و سعید مرتضوی و جعفری مقدم و فیروز آبادی و از این جنس رهبران و پیشوایان) سوگند می خوردند؟ ویا به گفته دشمنان دلشان می خواست که سر بر تن نداشته باشند؟

آیا از پیدایش نظام جمهوری اسلامی تا کنون ما با جنگ های چریکی روبرو بوده ایم و گرو ه های چریکی داشته ایم؟ و نظام با اقلیت های قومی درگیری و با اقلیت های مذهبی گرفتاری داشته است؟ آیا حکومت اسلامی هیزم بیار تنورجنگ داخلی و خواهان جنگ با همسایگان بوده است تا در پرتو آن فرصت به دست آورد تا نیرو های غیر خودی را سرکوب کند؟ و روزنامه ها و مطبوعات را به تعطیلی بکشاند و انجمن ها و گروه ها و احزاب و سازمان ها و نهاد های مردمی را نابود سازد؟ و مردم را از سیاست دلزده کند تا در تعیین سرنوشت خود نقشی نداشته باشند؟

پاسخ به این پرسش ها بسیاری از نا روشنی ها را روشن می سازد و باری دیگر همه ما سبز ها را در برابر تعهداتی که پذیرفته ایم راسخ تر می کند. ما نه این بار که بار ها نشان داده ایم که در چهار چوب قانون اساسی مورد ادعای آقایان و تنها از طریق رای دادن و با روش های مسالمت آمیز می خواهیم سرنوشت خود و کشورمان را به دست بگیریم. ما به هاشمی رای دادیم تا سازندگی کشور از سر گرفته شود. ما به خاتمی دل بستیم تا حقوق شهروندی ما اعاده گردد و حتا عده ای به احمدی نژاد رای دادند تا داد را در پهنه ایران به گستراند ولی همه شاهد بودیم که اقلیتی بی اخلاق و از مردم بریده و از اسلام  به دور شده  و به ایران پشت کرده چه بر سر مردم و اسلام و ایران آوردند و می آورند. خطر آن قدر نزدیک و نابودی کشور به حدی ملموس شده بود که موسوی نخست وزیر زمان جنگ که بیست سال خود را از صحنه سیاست و قدرت کنار کشیده بود و هر بار در برابر هواخواهانش که او را برای آمدن به میدان انتخابات تشویق می کردند، مقاومت کرده بود، این بار نتوانست در برابر خطر نابودی ایران در حاشیه به ماند و تماشا گر باشد. او آمد و شیخ اصلاحات نیز بر پیمان خود پایدار ماند و صحنه را ترک نکرد. احمدی نژاد نیز از خیلی پیش در میدان بود و رضایی نیز به عنوان خنده و سرگرمی و  مهره دلخواه در زمان مناسب برای گمراه کردن مردم و تیره کردن فضای روشن انتخابات و نتایج آن به صحنه آورده شد. و بدین ترتیب در یک سو همه جور و فساد و دروغ بیداد با همه توان مالی و رسانه ای دولتی و نهاد های اداری و نظامی و شبه نظامی و قضایی وروحانی و در سوی دیگر هواداران جنبش سبز. با دستانی خالی ولی با دل و جانی پر از مهر و خرد جمعی و راستی و درستی و عشقی ژرف و بی شیله و پیله نسبت به ایران و ایرانی و در یک کلام، زنان و مردان شیفته برابری و آزادی. هواداران جنبش سبزباور مندانه فکر می کردند که با شرکت در انتخابات و با رای خود می توانند در چارچوب نظام به تغییرات و اصلاحات دلخواه خود برسند. هرچند با شیوه اطلاع رسانی رسانه های ملی و مطبوعات تحت نظر دولت و نهادهای دولتی به دخالت آنان به سود رئیس دولت موافق نبودند ولی باز با دیدن موج بزرگ و دامنه داری که در همه شهر ها و روستا های ایران به راه افتاده بود، باور داشتند که این یک سو نگری و پشتیبانی از یک نامزد خاص، نتیجه وارونه خواهد داد و هرچه به روز موعود نزدیکتر می شدیم نظر خواهی ها و نظر سنجی ها پیروزی بی چون و چرای اصلاح طلبان را تایید می کرد.

حتا دروغ ها و تهمت ها و خریدن آشکار رای ها مردم به صور گوناگون و وعده های عجیب و غریب نتوانست مردم را گول بزند و رای دهندگان عزم خود را جزم کرده بودند که از طریق رای خود به همه این بی اخلاقی ها و نا بسامانی ها خاتمه دهند. و در روز رای گیری و در پای صندق ها

به قول خود وفا کردند و به وظیفه شهروندی خود عمل کردند.

متاسفانه همان گونه که همگی می دانیم دزدان رای مردم که به لباس نگهبانان از رای مردم در آمده بودند با بی شرمی سرنوشت دیگری رقم زدند و نفر سوم را نفر اول اعلام و کاری کردند کارستان زیرا چنان تقلب بزرگ و باور نکردنی بود که مردم ابتدا آنرا به شوخی گرفتند ولی وقتی رهبر تمام قد وارد میدان شد و هنوز خواندن آرا تمام نشده، رقم تفلبی مورد نظرگروه شعبده بازان انتخابات را تایید کرد، پی بردند که موضوع جدی است و دزدان رای مردم با انجام کودتا نتیجه انتخابات را به سود سردسته دروغگویان و دزدان تغییر داده اند. گردانندگان کودتا فکر کرده بودند که در ابتدا ممکن است عده ای نق بزنند ولی مانند انتخابات گذشته که شیخ اصلاحات را در دور اول کنار گذاشتند و در دور دوم رفسنجانی را با تقلب بازنده کردند و آب از آب تکان نخورد. این بار نیز موفق می شوند احمدی نژاد رابه عنوان پیروز انتخابات به مردم تحمیل کنند.

ولی این بار دختران و پسران ایران سبز، خودجوش و هماهنگ به خیابان ها آمدند و با سکوت و آرامش خواهان باز پس گیری رای خود شدند. و از سران نظام خواستند که به این شعبده بازی آشکار خاتمه بدهند. باند دولت دغل باز و پادگانی و امنیتی احمدی نژاد که همه چیز را در اختیار گرفته بودند این حضور ملیونی را درک نکردند و ابلهانه به یکدیگر نوید می دادند که با خشونت و سرکوب و کشتار معترضان بزودی همه چیز پایان می پذیرد و آنان بر خر مراد سوار می شوند و سوسول ها و خس و خاشاک ها به سوراخ ها پناه می برند. و برای سالیان دراز خیالشان از جانب آنان آسوده خواهد شد. ولی حسابشان اشتباه بود و نه مردم پای پس کشیدند و نه نام آوران اصلاح طلب به کنج عزلت خزیدند. کودتا گران مست از قدرت فکر کردند اگر سران مبارز جنبش را با یک یورش ناگهانی دستگیرکنند و به زندان بیندازند و به اعتراف وادارشان کنند بدنه جنبش فلج می شود و ترس بر مردم مستولی می شود و شکست جنبش حتمی خواهد بود.

ولی بار دیگر از دختران و پسران و زنان و مردان ایران تو دهنی خوردند زیرا جنبش سبز روز به روز هم پر دامنه تر و هم ژرف تر می شد و نه تنها دو سه روزه تمام نشد بلکه پس از پنج ماه همچنان مصمم و سرزنده و هوشیار به راهش ادامه می دهد. و روز به روز میان سران جنبش و گردانندگان اصلی آن یعنی مردم کوچه و بازار و قشر جوان تحصیل کرده، پیوندی ناگسستنی برقرار می شود. خوشبختانه این مهرورزی دو سویه است نه مردم شیخ ومیرحسین را تنها گذاشته اند و نه این دو پشت به مردم کرده اند. تا اینجای کار جنبش سبز در این بازی شطرنج دست بالا را دارد و حریف بی تدبیر را که تنها به کشتن مهره حریف می اندیشد و به جای تفکر از نیروی بازو استفاده می کند در برابر خرد جمعی مردم ایران کیش شده است و با یکی دو حرکت دیگر کیش و مات خواهدشد. به این حریف حقه باز و بی اخلاق بهانه ندهیم که بازی را به هم بزند بگذاریم تا با مرتکب شدن  اشتباه پشت اشتباه، سبب شود تا به ناچار دستانش را به علامت شکست بالا ببرد. به او امکان ندهیم تا بستر بازی و نوع بازی و قواعد بازی را تغییر بدهد. ما در چارچوب نظام با همان قانون اساسی نظام با همان شورای نگهبان گوش به فرمان رهبر و وزیر کشور منسوب احمدی نژاد، پیروز انتخابات هستیم و بر اساس قوانین همین نظام خواهان یک داوری نسبتا بی طرفانه هستیم. آیا این زیاده خواهی است؟ این به ساز آمریکا رقصیدن است؟ این شورش بر علیه اسلام است؟ این محاربه با خداست؟ این جانبداری از کفر و بی بند و باری است؟ و آیا اعتراض بر علیه دزدی و دروغ و جور وستم و جهل و بیداد دشمنی با ولایت امامان است؟ نه. به خدا و به پیر و پیغمبر و امام سوگند که خودشان خوب می دانند که دروغ می گویند. تا ما پی به دروغشان نبرده بودیم به راست کسی اعتنا نمی کردند ولی بخت برگشته ها فهمیده اند که ما نیز می دانیم که آنان دروغ می گویند و دیگر حنایشان رنگ ندارد. در این مرحله است که خطرناک هستند و تلاش می کنند با دشنه و درفش ناحق را حق جلوه دهند و بار دیگر بر اریکه قدرت تکیه زنند. در این برهه حساس نباید به این گروه خونریز بهانه داد تا در پرتو آن سرکوب و تجاوز و شکنجه و اسارت و زندان مردم حق طلب را توجیه کنند.

هم میهنان ما همه با هم پیمان بسته بودیم که با رای خود حکومت دلخواهمان را انتخاب کنیم و با رای اکثریت تغییرات مورد نظر را بوجود آوریم .داد را برای همه و آزادی را نیز برای همه شهروندان صرف نظر از دین و زبان و قومیت و جنسیت بر قرار سازیم. واژگان غیر خودی، نفرت، دروغ وستم رابا رفتار و کردارمان کم رنگ و بی رنگ کنیم. آیا سزاست که با برخورد با نخستین دشواری

بستری را که حریف در آن رشد کرده و واژگان ورد زبان او را و کردار و رفتار اورا انتخاب کنیم و مشی و شیوه انسانی خود را نادیده بگیریم؟ آیا بر خود و همراهان جفا نمی کنیم اگر خشونت را جایگزین مسالمت و دوستی کنیم؟ آیا ما هم مانند باند احمدی نژاد دروغگو هستیم و تقیه کردیم هنگامی که به شیخ و یا میر حسین رای دادیم؟ ما به تغییر و اصلاحات رای دادیم و هنوز هم بر عهد خود استواریم.

مگر بنا نداشتیم پشت به سیاهی و تباهی کنیم و به جای نفرت و کینه به یکدیگرعشق به ورزیم. دوست داشتن دوست که هنر نیست ما بر آن بودیم و هستیم که دروازه دل را به روی دشمن نیز باز کنیم تا او نیز کامه اش به این موهبت الهی شیرین شود و با تلخی و ترشرویی فاصله بگیرد؟

مگر هم سوگند نشده بودیم که شعار مرگ بر…را برای همیشه به بایگانی تاریخ بفرستیم؟ مگر بنا نبود اگر لازم شود جانمان را بدهیم تا دشمنان ما بتوانند آزادانه حرف خود را بزنند؟ مگر هنر جنبش در این نبود که در کنار رنگ سبز که نماد یکرنگی همه ما بود رنگین کمانی از رنگ هانیزبه تشکل های  ما زیبایی وتنوعی چشم نواز بدهد؟ گشاده چشمی و بلند نظری ما، تنگ نظری و چشم تنگی حریف را از سکه انداخته است و مهر و دوستی ما اسلحه نفرت و دشمنی او را کند کرده و روز به روز کند تر می کند. ما به رغم ضرب وشتم و خشونت و تهدید و بگیر و به بند برادران و خواهران آن وری به خیابان و کوچه ها و میدان های شهر ها یمان آمده و می آییم.

حق خواهی و زیر بار زور نرفتن و گردن کشی در برابر جابر و جائر گونه ای گردن فرازی و سر فرازی است. اگر غذا نخوریم و آب ننوشیم و نفس نکشیم می میریم وچنانچه به حقوق و تکالیف شهروندی خود عمل نکنیم ممکن است به ظاهر زنده باشیم ولی در واقع مرده متحرکی هستیم که هویت و انسانیت و وجدان بیدار و روح سرشار از سرخوشی را گم کرده است و یا از وجود خود رمانده است.

با اطمینان می توانم بگویم که اکثریت قریب به اتفاق همراهان جنبش سبز بر سر پیمان خود ایستاده اند و این را در کنش ها و واکنش هایی که نشان می دهند به روشنی می توان دید. در گذشته نظام ستم و سلطه برای محکم کردن جای پای خود با ایجاد تفرقه مردم را به جان هم می انداخت و از آب گل آلود ماهی می گرفت. در هیچ زمانی مردم مبارز ایران این چنین ذهن و زبانشان و فکر و عملشان هماهنگ نبوده است. باند کودتا گران برای ایجاد دو باره رعب و وحشت دست به کشتار جوانان این سر زمین می زند . جوانان عرب خوزستان را می کشد به این امید که سایر استان ها و اقوام دیگر واکنش نشان نخواهند داد . جوانان کرد را اعدام می کند به امید آن که مانند گذشته دیگران خاموش می مانند . جوانان زیر هفده سال را با شتا ب به دار می کشند تا هم ترس و وحشت ایجاد کنند و هم دهان مردم را به بندند و ساکتشن کنند.پزشگ کهریزک آذربایجانی را بی جان می کنند که شاید شکافی در این همبستگی اقوام بوجود آورند. زنان بی پناه را به جرم قتل اعدام می کنند تا تایید عده ای را بدست آورند. جوانان بلوچ را که از شدت ظلم دست به اسلحه برده اند بدون محاکمه عادلانه به دار می زنند تا شاید روح تعصب را در برخی بیدار سازند و هم میهنان بلوچ را با دیده دشمنی نگاه کنند و آب به آسیاب آدمکشان بریزند. بزرگان و سران مذهبی اهل سنت را ترور می کنند و به زندان می اندازند تا جنگ شیعه و سنی را دو باره رونق بخشند. به آیات عظام توهین می کنند و تهمت می زنند و دانشجویان و کارگران و روزنامه نگاران و وبلاگ نویسان را قلع و قمع می کنند و وکلای با شرف و نترس را به گناه دفاع جانانه از موکلان خود را زندانی می کنند تا شاید صداها خاموش شود و جنبش مردم از نفس بیفتد. ولی به کوری چشم این خفاشان خون آشام مردم ایران و بویژه جوانان این شگردهای نخ نما را می شناسند و برای ناکام کردن نظام با تمام توان از همه ستم دیدگان و از همه بی گناهان چه مرد و زن و جه دختر و پسر و چه سنی و شیعه و چه مسیحی و زردشتی و چه درویش و بهایی و چه چپ و راست و چه سلطنت طلب و جمهوری خواه وچه کرد و آذری و چه عرب و بلوچ و چه ترکمن و فارس دفاع کرده و خواهد کرد. و اجازه نخواهد داد که باشندگان این سرزمین دیر پا از پا در بیایند و کشور عزیز ما نیز دستخوش ویرانی گردد.

ما همچنان بر سر پیمان خود ایستاده ایم ما همچنان عرصه را بر دزدان رای مردم تنگ خواهیم کرد ما همچنان از مرک بیزاریم و زندگی را دوست می داریم ما همچنان تن به خشونت نخواهیم داد. ما مبارزه را جزیی از زندگی می دانیم همان گونه که به نان و آب و عشق و دوستی نیاز داریم به زندگی با عزت نیاز مندیم. آقایان گوش هایتان را باز کنید ما چون زنده ایم و می خواهیم زنگی کنیم نیاز به آزادی داریم و برای به دست آوردنش همچنان در میدان مبارزه می مانیم. و از داغ و درفش

و دشنه و باتوم و گاز اشک آور واسپری فلفل و مشت ولگد و لت وکوب کردن هم باکی نداریم.

آیا از این همه زدن و سر و دست شکستن خسته نشده اید؟ ما پر تعدادیم و می دانیم چگونه درد و کتک را میان خود تقسیم کنیم همان گونه که بلدیم چگونه با مهر و ملاطفت سربازان شما را به سوی خود بکشانیم و از راهیان خشونت جدا کنیم تا به کاروان عاشقان به پیوندند. در بهشت خدا و دل انسان های خوب به روی همه شمایان باز است برای ورود به آن بی جهت مقاومت نکنید.ولی برای نرفتن به جهنم اصرار ورزید و پایداری کنید. در این راه ما باشما همراهیم. در خاتمه باید تاکید کنم که هر شعار و حرکتی بر خلاف مشی جنبش سبز از ما نیست و بی گمان آشی است که دشمن برای ما پخته است تا به خیال کودکانه خود آن را دستاویز قرار دهد تا سرکوب و خشونت خویش را توجیه سازد. ولی آقایان ما از شما با هوش تریم و در چاهی که برای ما کنده اید نخواهیم افتاد. ولی یقین ندارم که خودتان در آن نیفتید.

از حرف زدن در مورد حجاب خسته نمی شوم. در تمام سالهای کودکی و جوانی ام، «حجاب» بخشی از زندگی من بوده و سرنوشت مرا تعیین کرده است. با آن بزرگ شده ام. دو رو برم در خانواده تقریباً همه محجبه اند و مادرم هنوزهم مرا به خاطر، به قول خودش «اهمال و کوتاهی در حجاب» نبخشیده است. حجاب بزرگترین چالش فردی و سیاسی زندگی من بوده است. بعدها وقتی از کودکی درآمدم، به دانشگاه رفتم و خواندم و دیدم که بزرگترین چالش زندگی زنانی بوده است که من حتی با آنها در بسیاری جهات دیگر متفاوتم.

بگذارید برایتان بگویم تجربه تلخ من با حجاب چگونه آغاز شد؟ به خاطر دارم روزی را که برای نخستین بار می بایست جلوی پسرهای فامیل که با آنهاهم بازی بودم و در بسیاری موارد با آنها رقابت می کردم، روسری بپوشم. حس تحقیر می کردم. احساس می کردم فلج شده ام و در نگاه آنها خُرد. بخصوص در نگاه یکی شان می خواندم که : «دیدی بالاخره چطور مغلوب شدی؟» قضیه اما فقط مربوط به پوشش نبود. بس فراتر از این بود. موارد متعددی اتفاق می افتاد که وقتی سخت سرگرم بازی یا به خود مشغول بودم، صداهایی عتاب آلود از گوشه و کنار می آمد که : «درست بنشین، لباست را درست کن. همه جایت پیداست. روسریت را بکش جلو، چادرت عقب رفته، گردنت پیداست، موهایت پیداست و …» هرگز نمی دانستم معنای پس پشت این عتاب و خطابها چیست و اصلاً چرا باید به این شیوه مورد خطاب قرار گیرم.

چیزکی شورش وار در تمام آن سالها در من رشد می کرد و من در تلاش بودم تا با انواع ترفندهایی که می‌شناختم میان انتظارم از خودم و انتظار دیگران از من که رابطه پیچیده‌ای توأم با عشق و نفرت را با آنها تجربه می کردم، برقرار کنم. هر چه بیشتر کتابهای مطهری را می خواندم، کمتر قانع می شدم و دست آخر دیگر اصلاً خود را طرف خطاب او نمی دانستم. از نظر من او روحانی‌ای باسواد بود که خیلی چیزها می‌دانست ولی در مورد تجربه‌های شخصی و اجتماعی از حجاب هرگز هیچ . نمی توانستم برایش احترام زیادی قائل باشم. برج عاج نشینی این روحانی و عالم دینی که مرگش نیز در  جو آن سالها تأسف آور هم بود، به نظرم نابخشودنی می‌آمد. او چه می دانست پوشیدن روسری که در آن عالم بچگی هیچ نیازی به آن نیست، چه حسی دارد؟ کمتر از آن می دانست که برای من پوشیدن حجاب برای نخستین بار به مردن می‌مانست و نمی‌توانستم خودم را قانع کنم که چرا یک کودک دختر، که هیچ علامتی از زنانگی در او مشاهده نمی شود، به صرف اینکه به سن خاصی رسیده باید روسری و بعدها هم چادر سر کند. حال گیرم که مزایایی که او در کتاب مسأله حجاب از آنها یاد می کرد و من هرگز تا به امروز به آنها پی نبرده‌ام، حقیقت داشته باشند.

تجارب و تحقیرهای شخصی من و دیگران از حجاب در هیچ‌یک از کتابهای جلد اعلای روحانیون حوزه که بارها و بارهاهم تجدید چاپ شده اند، یافت نمی شود. کمتر از آن در شعارهای رنگارنگی که برای پاسداشت این وظیفه خطیر به خورد ما می دهند. بگذارید بگویم که بعد از آن تجارب کودکی تحقیر آمیز ترین جمله‌ای که در مورد حجاب شنیده‌ام این جمله بوده است که: « حجاب برای زن مثل صدف است برای گوهر!» می توانستم جملاتی با شأن بیشتر از این قبیل که :« خواهرم، حجاب تو کوبنده تر از خون من است!» را تحمل کنم، اما جمله فوق راهرگز. در جمله نخست توهینی نهفته است که برای هر انسانی قابل درک است. بی آنکه سازنده یا سازندگان آن را دیده باشم، می توانم حدس بزنم که در روانشناسی تخریب شخصیت باید زبر دست بوده باشند. شماهم می توانید حس کنید چرا. در این جمله ستایش با تحقیر توأم می شود. با تعریف از زن، اما، فقط به عنوان موجودی که باید زیبا باشد. بگذریم. اینها را شما بس بهتر از من می دانید. در جمله بعدی اما نوعی شأنیت را احساس می کنم. از مبارزه جویی اش همراه با احترامی که برای زنانگی من قائل می شود، خوشم می آید، ولو آنکه مرا نفهمد و از منِ زن سرسری بگذرد.

بزرگتر که شدم، اما قضیه ابعادی پیچیده تر به خود گرفت. تقریباً به زودی متوجه شدم که باید میان روسری و چادر فرق بزرگی قائل شوم. اگر روسری برای کنترل جنسی من بود؛ البته به شیوه ای بس ناموفق، یا برای آن بود که کم کم مرا از عالم بچگی بِکنند و به زور زنم کنند و زن بودن را به خوردم بدهند، بحث چادر چیز دیگری بود. می دیدم که مادرم و بسیاری دیگر از زنان دور و برم از چادر به شیوه های مختلف استفاده می کنند. هرجا هر چادری را نمی پوشند و تازه هر جایی هم خیلی تنگ رو نمی گیرند. بویژه وقتی قرار بود روحانی معظمی قدم به خانه ما بگذارد یا آنکه ما قرار بود نزد روحانی معظمی برویم، می دیدم که خانمها ازهمیشه تنگ تر روی می گیرند و طبیعتاً در این میان دائماً با این خطاب روبرو می شدم که : «مواظب حجابت باش!»، یعنی آنکه تنگ رو بگیر. آیا این آقایان نامحرم تر از بقیه مردها بودند؟ به نظرم آری.هرچه درجه و مقام بالاتر می رفت، صورت باید بیشتر پوشیده تر می ماند.  حجاب با قدرت همواره پیوندی ناگسستنی داشته است.

چادر فقط یک پوشش نبود و نیست. با چادرهزار نوع فاصله گذاری، کدگذاری،همرنگ شدن، متمایز شدن، و امتیاز دهی و امتیازگیری و … صورت می گرفت و می گیرد. من نیز باید می آموختم که در سلسله مراتب قدرت اریستوکراتیک روحانیت چگونه از چادر باید استفاده کرد. چطور باید آن را به ابزار قدرتی بدل کرد و بر دیگران اعمالش کرد. باید می آموختم چگونه علائم و نشانه ها را به کار بگیرم و با آن برای خودم سری میان سرها بشوم، به رسمیت شناخته بشوم، دیده شوم، مزایا به من تعلق گیرد. ثابت کردم که استعدادش را ندارم.

صرف پوشیدن روسری و مانتوهم کافی نبود؛همچنانکه وقتی برای نخستین بار یواشکی مانتو وروسری را آزمایش کردم، احساس برهنگی می کردم. امروز می دانم که بیش از احساس عریانی جسمی، عاری شدن از آنهمه عقبه، از آنهمه علامت گذاری، از آنهمه مزیت و تشخص و اعتبار، از آن اریستوکراسی بود که آشفته و پریشانم می کرد. پوشیدن مانتو وروسری باهمه ترسها و خطرهایش، اما مزیتی ماجراجویانه و بس چشمگیر داشت. مرا در کنار بسیاری چیزهای دیگر وادار ساخت تا به دنبال بی بهره شدن از مزایای اجتماعی و سیاسی ای که با حجاب و چادرهمراه بود، قدم در راهی دیگر بگذارم. با پوشیدن مانتو و روسری، بی هویت و خالی شدم و حال نیاز بود که هویت جدیدم را خودم بسازم.

مطمئنم که کسان بسیاری این تجارب را از سر گذرانده اند و من در این میان تنها نیستم. مجاز نیستم در اینجا از آنها یاد کنم، اما برایشان سخت احترام قائلم. تنها می کوشم از خلال گشودن این تجربه شخصی به این پرسش پاسخ دهم که چرا حجاب چالشی اساسی برای ما زنان است و نمی توان از آن به سکوت گذاشت. خاصه در این روزها که مسأله ابعادی تلخ به خود گرفته است. تو گویی می شود یک شبه همه مبارزات و چالشهایی را که زنان بسیار در این راه متحمل شده اند، نادیده گرفت. به گمان من این امر غیر ممکن است. نمی خواهم در اینجا پر دور بروم و از این حرف بزنم که بحث پوشش آزادانه در کنار بحث آموزش از نخستین خواسته های زنانی در ایران بوده است . کتابهای تاریخی پر اند از ماجرای زنانی که همچون من از این پوشش همراه با مزایای نخواستنی آن حس تحقیر داشته اند و حتی بعضاً به همین خاطر مجبور شده اند در کنار دولت هایی بایستند که از آنهاهیچ  دل خوشی نداشته اند، بلکه تنها مزیتشان این بود که بعد از گذر از دالانهای تنگ تاریخ پر از وحشت زنانه، دستکم به این امر رضایت دادند که زنان تا حدودی از پستوی خانه در بیایند. امثال محترم اسکندری و صدیقه دولت آبادی و تاج السلطنه و مهر انگیز منوچهریان و نویسندگان  شجاع عالم نسوان که در نهایت قربانی بی پروایی خود شدند، تنها مشهورترین‌های این تاریخ اند.

برای من چالش حجاب اما  تنها به پوشیدن یا نپوشیدن مانتو و روسری یا چادر خلاصه نشد. بحث دیگر بر سر خود پوشش اجباری بوده وهست. در تمام این سالها چالش ابعادی دیگر و وسیعتر به خود گرفت و از بحث فردی به بحثی اجتماعی و سیاسی بدل شد. کیست که نداند در تمامی این سالها «بی حجاب» بودن از مؤثرترین حربه ها برای خاموش کردن صدای زنان معترض بوده است. بی حجابی با ضد انقلاب بودن یکی شد و این واقعیت به سادگی نادیده گرفته شد که اگر نگوییم اکثریت زنان، اما تعداد کثیری از آنها که در انقلاب شرکت جستند و شعار «مرگ بر شاه» سر دادند، بی حجاب بودند. از اینهم نمی گویم که پس از انقلاب، حکومت تازه تأسیس پس از یک مدارای موقتی با تغییر ناگهانی لحن و گفتارخود زنان بی حجاب را ضد انقلاب و مزدور امپریالیسم خواند و تظاهرات گوناگون زنانی را که حجاب اجباری را زیر سؤال بردند، سرکوب کرد. اینها قضایایی هستند که بعدها به کرات روایت شده اند. حتی برای خود من نیز در آن عالم کودکی کم کم این موضوع بس بدیهی به نظر می آمد که کسی که حجاب ندارد، ضد انقلاب است. تنها بعدترها بود که به یاد آوردم و فهمیدم که زنان خانه نشین مذهبی از قضا کمتر از بسیاری دیگر در تظاهرات ضد رژیم شاه شرکت جستند و بسیاری از نسل های قدیمی محافظه کار آنها که دیگر خود را صاحب بی چون و چرای انقلاب می دانستند و از مزایای حکومت اسلامی چه بهره ها که نبردند، اصلاً قبول نداشتند که زن بتواند به تظاهرات برود و فریاد بزند. در خانه خودمان و در میان خویشان دور و نزدیک این جدال را از نزدیک تجربه کردم و در موارد دیگر نیز شاهد آن بودم. بسیاری از این بانوان محترم از شنیدن اینکه زنان در خیابان جیغ می کشیدند و بر ضد شاه فریاد سر می دادند، مو بر اندامشان راست می شد. بسیاری دیگر برای خود و دخترانشان ننگ می دانستند که زن از پلیس باتوم بخورد و یا دستگیر شود و شب را مجبور باشد در پاسگاه و میان یک مشت مرد شب را صبح کند. بارها شاهد مرافعه هایی از این قبیل در میان اطرافیانم بودم که: « برای دختر این کارها عیب است.» امروز اماهمان آدمها عقبه رویه سرکوبگرانه دولت اسلامی را تشکیل می دهند و تشویقش می کنند که بر دختران باصطلاح بدحجاب سخت بگیرد، چون وضع شهرمان «غیر قابل تحمل» شده و وقتی دختران با این «سر و وضع» به خیابان می آیند، «کیان خانواده ها به خطر می افتد». حق دارند. در گفتاری که زن در بهترین حالت مروارید صدف است و زینت المجالس، دیدن دختران و زنانی که از زینت بودن به ستوه آمده اند، عجیب است و بهترین کار آن است که با مشت و لگد بار دیگر وادارشان کنیم زنانگی را به یاد بیآورند.

نسل من با تعجب تمام به همه این تغییرات می نگریست و برای این پرسش ساده  که اصلاً حجاب اجباری چراهست و این دعوا بر سر چیست؟ هیچ جوابی نمی جست و نجسته است. در سرزمینی که آموزه های دینی در بسیاری موارد دیگر به راحتی نادیده گرفته می شوند، چرا بر سر حجاب زنان که تازه بر سر تفسیر آن در شرع اینهمه اختلاف وجود دارد و معلوم نیست که از محکمات باشد، اینچنین پافشاری می شود؟ آرزو می کردم یک بار کسی یافت شود و پاسخی قانع کننده داشته باشد.

وقتی از یکی از روحانیون بسیار مشهور در مورد حجاب شرعی پرسیدم، با مضمونی شبیه به این پاسخ داد: «در شرع چنین حجابی نداریم. مسأله عرفی است.» و دیگری که بازهم از روحانیون  مشهور زمان خود و مدرس حوزه و دانشگاه بود برایم فاش گفت که اصلاً حجاب در شریعت به معنای پوشش سر نیست و در کمال تعجب حتی مرا نیز دعوت کرد که در رویه خودم در مورد پوشش تجدید نظر کنم. با اینحال هیچیک از آنهاهرگز عقیده خود را به صراحت برای عموم بیان نکردند؛همچنانکه بسیاری دیگر نیز امروز چنین نمی کنند. می دانیم که آن معدودی هم که شهامت داشته اند، چگونه خلع لباس و متحمل مجازات های دیگر شده اند.

برای بسیاری از مایی که این دوران را گذرانده ایم، کتابهای آقای مطهری و امثال او حتی اگر به شکرانه بودجه های هنگفت وزارت ارشاد و سازمان تبلیغات اسلامی هزاران بار دیگرهم چاپ شود، پاسخگوی پرسش ساده بالا نیست. حتی خود او نیز به خوبی به این امر واقف بود که دیدگاه روحانیت ارتجاعی دیگر نمی تواند پاسخگوی نسل جدید باشد. ازهمین رو کتاب خود را « مسأله حجاب» نامید و در آن تلاش کرد تا رویکردی به اصطلاح علمی را نسبت به این مسأله خطیر در پیش گیرد. اما گمان نمی کنم که خود او نیز می توانست رویه ای اینچنین را که در نهایت منجر به تخریب کل ماجرا و حذف مسأله شده است، تخیل کند.

در تلاش برای به کرسی نشاندن دعوی حجاب، کتاب او بارها و بارها مورد تبلیغ، خوانش، بازخوانی و بازهم بازخوانی هر چه بیشتر قرار گرفته است. جالب آنکه نظام اسلامی با این کار نشان داده است که هنوز از مطهری و افکار او گامی فراتر نگذاشته و قادر نبوده متنی بهتر از آن را تولید کند، آنهم برای موضوعی که نه تنها کیان خانواده ها بلکه دیگرهستی و نیستی دولت اسلامی به آن وابسته شده است. در فرصت هایی که برای این موضوع گاه و بیگاه به کتابفروشی های قم و تهران سرک کشیده ام، و در متن هایی که دستکم من خوانده ام، مطهری هنوزهم دست بالا را دارد. دیگران در بهترین حالت حاشیه هایی بر افکار او تولید کرده اند که خود بعضاً حاشیه هایی بر افکار راسل و روسو و دیگران بوده اند. آری ، موضوعی به این مهمی که گفته می شود باهویت زن مسلمان ارتباط تنگاتنگ دارد، تنها با مراجعه به آرای معدودی از فیلسوفان غربی امکان توجیه داشت.

بحث حجاب که سرنوشت بسیاری از دختران و زنان ما را تعیین می کند، به لحاظ نظری از فقیرترین موضوعات بوده وهست و دلیل آنهم روشن است. تلاشهای نظری از پیش از انقلاب تاکنون قادر نبوده اند پا را فراتر از آن چیزی بگذارند که مطهری زمانی گذاشته است. این بحران و آشفتگی بارها از سوی دست اندرکاران نیز تحت این عنوان که« باید کار فرهنگی کرد» مورد تأکید واقع شده است. اما واقعیت آن است که اتفاقاً کار فرهنگی زیاد شده، اما کفگیر به ته دیگ رسیده است.همان هایی که در تمام این سالها کار فرهنگی کرده و موی خود را در این آسیاب به نظر من بی جهت سپید کرده اند، می دانند که در این مورد حرف جدیدی وجود ندارد. حرفها و استدلالهاهمان حرفهای قدیمی است .هر آنچه باید گفته می شد، گفته شده و چیزی نگفته باقی نمانده است. ازهمه چیز برای توجیه حجاب بهره گرفته شده است. بیایید اعتراف کنیم که متأسفانه این حنا دیگر رنگی ندارد و تنها باید به زور متوسل شد. آنچه در این باب نوشته شده، نه تنها امثال مرا که با آن فرهنگ بار آمده ایم نتوانسته قانع کند، بلکه پاسخگوی بی شمار پرسش های نسل امروز نیست که دیگر از تکرار بی پایان وهذیان وار این مکررات سخت به ستوه آمده است.

….

نه در نظام اسلامی و نه درهیچ نظام دیگری حجاب نمی تواند بر اساس دلایل شرعی اجباری باشد و مسلماً اینکه حکومت نمی تواند در این مسأله به زور متوسل شود. از اینرو قانون مجازات اسلامی نیز در این میان سندی مغایر با شرع است؛همچنانکه متخصصین امر اذعان می  کنند.

اینها راهم سالیان سال است که می شنویم و می دانیم. بی شمار مطالب در این باب نوشته شده اند و چه دلیلی از این محکمتر که چنانچه اختلافی در این باب نبود، چرا پس از گذشت سالیان بسیار اینهمه وقت و بودجه مصروف این موضوع می شود تا پوشش اجباری را توجیه کرده و رویه زورگویانه در مورد آن را نیز جا بیندازند. گو اینکه هر چقدر بیشتر نوشته می شود، کمتر نتیجه می دهد و کمتر قانع کننده می شود، از آنرو که میان دستگاههای ذیربط و خود مراجع و متخصصان نیز در این باب اختلافات جدی وجود دارد.

از اینهم نمی گوییم که رئیس جمهور محترمی که خود را مهرپرور می نامد، وقتی در مورد حجاب از او پرسیدند، چگونه با عوامفریبی  پاسخ داد: « آیاهمه مشکلات ما خلاصه شده در دو تا موی خانمها؟ آیادر مملکت هیچ کار دیگری وجود ندارد که انجام بشود؟»

جدال دائمی خیابانی در مورد حجاب این روزها رنگ دیگری به خود گرفته است. قرار است همه چیز از نو زیر چکمه له شود و کسی هم دم بر نیاورد. حتی کسانی که خود روزی به نام شرع همه اینها را توجیه می کردند، اکنون گرفتار صدای شوم چکمه شده و زبان در کام کشیده اند. بنابراین مسأله دیگر به هیچ رو بر سر انتخاب میان کار فرهنگی و کار نظامی در مورد حجاب نیست. مسأله بر سر خود حجاب اجباری است. از بسیاری نسلهای پیش از من تا به امروزهر روز این صدا رساتر به گوش می رسد که به هر دلیل و باهر توجیهی بسیاری از زنان دیگر نمی خواهندهیچ نوع پوشش سری را اعم از چادر، روسری یا به هر شکل دیگری تحمل کنند. این صدا آنقدر واضح ، آنقدر بلند و آنقدر دیرینه و تاریخ دار است که برای شنیدن آن به لوازم کمکی هیچ نیازی نیست.همه خوب می دانند که برای موضوع حجاب تنها یک راه حل وجود دارد و آنهم  واگذاری امر پوشش به انتخاب فردی خود زنان است. اگر کیان خانواده، اجتماع، و حکومت اسلامی به حجاب وابسته شده است، پس لاجرم اشکال را باید در آن کیان، در بنیاد آن خانواده، در آن اجتماع و در آن حکومت جست که خود تجدید نظری جسورانه اما ضروری را می طلبد. اما در واقع چنین نخواهد شد، یا لاقل نه به این زودی. اکنون نظام اسلامی یا دستکم بخشهای مهمی از آن تهاجمی تر ازهمیشه با زنان برخورد می کنند؛ به گونه ای که از ابتدای انقلاب تاکنون درهیچ حکومتی چنین رویه تهاجمی را نمی توان سراغ کرد. باید پرسید چه چیز این خشونت و تهاجم را که رویکردهای مربوط به حجاب تنها یکی از بی شمار ابعاد آن را تشکیل می دهد، موجب شده است؟

حجاب و مأموریت دولت مقدس

نظام اسلامی ما ازهر دولت و نظام دیگری ولو آنهم اسلامی بوده باشد،همواره برتر و بالاتر در نظر گرفته شده است. ازهمان ابتدای انقلاب تصور می شد که نظام اسلامی در ایران موهبتی الهی است. مأموریت مقدس مبارزه با امپریالیسم، برقراری عدالت جهانی، آزاد سازی دنیا از چنگال قدرتهای جهانی و خلاصه تغییر جهان به آن سپرده شده است و بالتبع در این مسیر بسیار چیزها می بایست تغییر کنند. این ادبیات افت و خیزهای بسیاری داشته است. اما اخیراً در بیانات بسیاری از رجال سیاسی، در مکاتبات و نامه نگاری های آنها با سران جهان، با پیشنهادهای عجیب و غریب برای اصلاح دنیا و مردم آن و جز اینها از نو ظاهر شده است؛هر چند با در نظر گرفتن وضع اسفناک اقتصادی و اجتماعی و … دیگر کمتر قانع کننده است.

می توانم باهمه آن کسانی هم که درست عکس تجربه مرا داشته اند نیز احساس همدلی کنم. کسانی که بر خلاف من اما بازهم به خاطر آن تعادل مردانه، آن رابطه قدرت و آن مأموریت مقدس مجبور بوده اند پوشش خود را کنار بگذارند. در مورد این دومی نیز باید سخن گفت. زیرا به خاطر حساسیت موضوع حجاب و پوشش اجباری وضعیت زنانی که مجبور بوده اند از خود رفع پوشش کنند،همواره به حاشیه رانده شده و مسکوت گذارده شده است.

درهر دوی این گفتارها من با حجابم، هم فاعل بوده‌ام وهم مفعول. آنجا که پای تعادل در میان است، اگر روسری ام، چادرم عقب برود و اندامم نمایان شود، فاعلم و تعادل جامعه را، عفت آن را، و خلاصه همه آن چیزهایی را که به دست آمده در طرفه العینی بهم می زنم. نیز با حجابم به امپریالیسم جهانخوار« نه» می گویم و به او ثابت می کنم که نظام مقدس از حقانیت بی چون و چرا برخوردار است. در اینجا تعادل و نظم را برهم می زنم. این هر دو اوج نقش فاعلی من است. درهیچ مذهب و آیینی تاکنون برای زن هرگز اینقدر نقش فاعلی و اثر گذاری قائل نشده اند که با حجاب و پوشش به او داده شده است. درعین حال که درهیچ آیینی نیز زن تا این حد به واسطه زن بودن تخریب نشده است که ما او را با حجاب اجباری تخریب می کنیم. زیرا حجاب هم منتهای نقش فاعلی زن است وهم نهایت مفعول بودن او.

من به حجاب اجباری نه می گویم از آنرو که نه فاعلیت مطلقی را که در آن به من نسبت می دهند انسانی می دانم و نه آن مفعولیت مطلق را. من نه می خواهم و نه می توانم با حجابم مسئول عفت و تعادل جامعه و نظم مستقر یا بی نظمی و آشفتگی آن باشم و نه آنکه با پذیرفتن آن، خود را انکار کنم. نگاه من به جهان ازهمان اعتباری برخوردار است که نگاه هر موجود انسانی دیگر.من و میلیونها مثل من در حجاب نه امنیت جسته‌ایم، نه زیبایی، نه اخلاق ، نه عفت و نه پاکی، و برعکس بی‌حجابی را هم ملازم بی‌عفتی و بی‌اخلاقی و ناپاکی نمی‌دانیم. اصلاً به نظر ما پوشش ملازم با پاکی و ناپاکی، عفت و بی‌عفتی، تعادل و عدم تعادل نیست. پوشش و حجاب بحثی یکسره مربوط به قدرت است. کاری به اخلاق و دین ندارد.

این مراسم استثنایی با استقبال حیرت آوری از سوی علاقمندان سینما روبرو شد. موقعیت ویژه جغرافیایی سینما ناهید و حضور موج زیادی از سینمادوستان آن مناطق تهران باعث شد تا سینمای ایران یکی از شلوغ ترین و پر شورترین شب هایش را تجربه کند. بازتاب های رسانه ای مراسم فرش قرمز در سایت ها و خبرگزاری های کشور بخش هایی از وضعیت و شرایط این شب فراموش نشدنی را نشان می دهد.

این مراسم که در ابتدا قرار بود در ساعت ۱۷ برگزار شود به دلیل ازدحام بسیار زیاد جمعیت و به تبع آن شلوغی خیابان‌های اطراف با حدود ۵۰ دقیقه تاخیر همراه شد و در ساعت ۱۷:۵۰ دقیقه اولین ماشین لیموزین وارد خیابان شکوفه شد و از آن مسعود کیمیایی، رضا یزدانی، جلال پیشواییان و محمد معید پیاده شدند.

لیموزین دوم که با فاصله کمی وارد شد پولاد کیمیایی، تورج منصوری، محمد صادق آذین را وارد فرش قرمز کرد و پس از آن نیکی کریمی، شقایق فراهانی، نگار فروزنده و شبنم درویش به عنوان بازیگران زن محاکمه در خیابان از روی فرش قرمز رد شدند.

رامین مهمانپرست سخنگوی وزارت خارجه ایران با تکذیب خبر توقیف جایزه نوبل شیرین عبادی، وی را به “خودداری در پرداخت حقوق مالیاتی اموال” متهم کرده است.

واکنش وزارت خارجه ایران در پی آن صورت می گیرد که وزارت خارجه نروژ کاردار ایران در اسلو را احضار و “به شدت” نسبت به خبر مصادره جایزه صلح نوبل شیرین عبادی اعتراض کرده بود.

سخنگوی وزارت خارجه ایران در پاسخ به اعتراض نروژ می گوید:”ما از این که مقامات نروژی در یک رویکرد بدون مطالعه و عجولانه، قوانین و مقررات مورد احترام همگان را نادیده گرفته و موضع جانبدارانه اتخاذ کرده اند، تعجب می نمائیم.”

آقای مهمانپرست در باره مصادره جایزه خانم عبادی توضیح روشنی نداده ولی مقامات نروژی را به بی توجهی به مقررات مالیاتی کشورها متهم کرده و تلویحا گفته که خانم عبادی از پرداخت مالیات “اموال منقول و غیرمنقول” خودداری کرده است.

بر اساس بیانیه دولت نروژ یوناس گاهر استور وزیر خارجه این کشور گفته است مدال و دیپلم جایزه صلح نوبل و سایر دارایی های شخصی خانم عبادی از صندوق امانت بانکی او برداشته شده است.

خانم عبادی در مصاحبه ای با بی بی سی گفته است که ماموران دادگاه انقلاب حساب های بانکی او و همسرش و حقوق بازنشستگی هر دو نفر را همراه با یک صندوق امانات متعلق به همسر او را توقیف کرده اند.

این صندوق امانات از جمله حاوی مدال صلح نوبل و مدال لژیون دونور فرانسه بوده است.

خانم عبادی این اقدام را منطبق با قوانین ایران ندانسته است.

وی گفته است که مطابق قوانین مالیاتی ایران، جایزه نوبل مشمول مالیات نمی شود و در عین حال، دستور مسدود کردن اموال به منظور تامین وجه لازم برای پرداخت مالیات باید از سوی مقامات مالیاتی صادر شود و نه دادگاه انقلاب و به همین دلیل نیز علیه صادر کننده این دستور شکایت خواهد کرد.

شیرین عبادی افزوده است که حتی اگر قرار بود اموال فردی برای برداشت مالیات معوقه توقیف شود، این اقدام نمی باید شامل حساب بانکی و حقوق بازنشستگی همسر مودی مالیاتی شود.

ر است که دولتی با برنده جایزه نوبل چنین رفتار می کند

پیش از این، خانم عبادی اعلام کرده بود که وزارت دارایی بابت جایزه نوبل از او ۴۱۰ میلیون تومان مالیات از من مالیات مطالبه کرده است.

خانم عبادی اینگونه اقدامات مقامات جمهوری اسلامی را واکنشی نسبت به فعالیت های او در زمینه دفاع از حقوق بشر عنوان کرده است.

شیرین عبادی در مصاحبه با بی بی سی گفته است که یک روز پیش از برگزاری انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری به منظور شرکت در سمیناری در خارج، از ایران خارج شد و با اعلام نتیجه انتخابات، اخراج خبرنگاران خارجی و دستگیری های بعد از انتخابات، به او توصیه شد که برای اطلاع رسانی در مورد نقض حقوق بشر در ایران در خارج بماند.

وی افزوده است که به محض آنکه احساس کند حضورش در ایران مفیدتر خواهد بود، به کشور باز خواهد گشت.

به گزارش خبرگزاری فرانسه ، این جوان بیست و سه ساله به نام “افشین غفاریان” در جریان نمایش برروی صحنه در شهر “مولهایم” آلمان به هنگام پایان نقش با سر دادن شعار ” آزادی برای ایران ، همبستگی با مردم ایران ، رای من کجاست ؟” از صحنه خارج وپس از آن محل اقامت خود را ترک گفت.

به گزارش خبرگزای فرانسه ، افشین غفاریان درایران به علت شرکت در تظاهرات خیابانی با فراخوان “جنبش سبز” دستگیر و با وثیقه ای ده هزار یوروئی آزاد گردیده بود. وی گفته است ، ازاینکه به وی به همراه گروه رقص ، اجازه خروج کشورداده شده ، غافلگیر شده است.

به گزارش منابع خبری یک شهروند ایرانی که در فرانسه فعالیت های هنری دارد موجبات سفر و اقامت این جوان ایرانی در فرانسه را فراهم آورده است. یک مسئول آموزشگاه های رقص فرانسه به خبرگزاری فرانسه گفته است که ” مرکز بین المللی رقص در پاریس ” وضعیت این جوان ایرانی را در مد نظر دارد.

Here in South Korea, the KOSPI index tumbled more than four and a half percent Friday.  Most other Asian stock markets were down sharply, a reaction to word that Dubai’s main investment arm is having trouble servicing its debt.

State-owned investment company Dubai World, which manages much of the city-state’s massive development projects, is asking creditors for a delay in repaying about $60 billion in debt.

Fears of a wider-ranging debt default affecting other banks drove Japan’s Nikkei index down two percent.  Hong Kong’s Hang Seng fell almost five percent.

Lee Kyoung-su, a market analyst at Taurus Investment and Securities in Seoul, says markets are worried about the possibility of a second financial crisis, like the one that began in the United States last year.

Lee says the Dubai debt crisis is not that large by itself, but may be enough to spark a chain reaction, especially in Europe, where many banks lent money to Dubai.

He says if European banks react to this by getting stricter on making loans, it could have very negative consequences.

The shakiness in world stock markets did not help the dollar, which is at levels against the yen last seen 14 years ago.

Finance Minister Hirohisa Fujii described himself as “extremely nervous” Friday, after the dollar slid toward 84 yen.  He says Tokyo may soon intervene in the markets, to help correct the yen’s course. In the past, to halt the dollar’s fall, the Bank of Japan has sold yen and bought dollars.

He says the yen’s current strength reflects a skewed movement in the market, and adds it would be appropriate for Japan to take action to stabilize global financial markets.

Japan, like many Asian countries, depends heavily on exports for economic growth.  When the dollar gets cheaper, it raises the price of South Korean and Japanese exports like televisions and cars, making them less competitive.

Separately, there were signs Friday Japan is losing its battle against domestic deflation.  Consumer prices there fell for the eighth month, indicating the nation’s economic recovery remains fragile.

در شرایطی که محافل اقتصادی، مجلس و اتاق بازرگانی ایران بیمناک از نفوذ گسترش‌یابنده سپاه در عرصه اقتصاد هستند، خبرگزاری ایلنا به نقل از دبیر “ستاد همکاری‌های حوزه‌های علمیه و آموزش و پرورش” از انتقال مدیریت تعداد زیادی از مدارس به حوزه علمیه قم خبر داده است.

اجرای طرحی که امضا نشده است!

ستاد همکاری‌های حوزه‌های علمیه و آموزش و پرورش، قبلا آئین‌نامه واگذاری مدارس به حوزه‌های علمیه را از تصویب گذرانده است. این آئین‌نامه هنوز  به امضای محمود احمدی‌نژاد نرسیده است. با این‌همه، روز سه‌شنبه (۲۴ نوامبر، ۳ آذر) حجت‌الاسلام علی ذوالعلم، دبیر ستاد همکاری حوزه‌های علمیه و آموزش و پروش، به خبرگزاری کار ایران گفته است: «در حال حاضر برخی از حوزه‌های علمیه در قم و استان‌های کشور مدیریت مدارس را به عهده گرفته‌اند.»

در محافل آموزشی ایران گفته می‌شود که قرار است ۴ هزار مدرسه  به حوزه‌های علمیه سپرده شود. حجت‌الاسلام ذوالعلم در این مورد به خبرنگار ایلنا گفته است: «بحث واگذاری ۴ هزار مدرسه مطرح شده، اما اصل بر این است که زمینه‌سازی این بحث برای همه ارگان‌ها فراهم شود.»

تربیت ایدئولوژیک کودکان

در گزارش ایلنا آمده است: «بسیاری از کارشناسان معتقدند که اجرای طرح واگذاری مدارس به حوزه‌ها و طرح‌های مشابهی که برای تربیت فرهنگی، اخلاقی و حتی سیاسی دانش‌آموزان مورد بحث است، نشان از نارضائی عمیق دولت و مراکز حکومتی از فضای فرهنگی مدارس دارد.»

برپایه همین گزارش، علاوه بر واگذاری اداره مدارس به حوزه‌های علمیه، طرح‌هائی نیز برای استقرار دائمی روحانیون در مدارس، تشکیل بسیج دانش‌آموزی در دبستان‌ها و اعزام مدرسان تربیت سیاسی به مدارس در دست تهیه است